नयाँ जीवन पाँए


-रमिला श्रेष्ठ शाक्य-

भग्नावशेषमा पुरिदाँ संसार यति नै रहेछ भन्ने लागेको थियो । जताततै अन्धकार, शरिर चलाउन सक्ने स्थिती पनि थिएन । दाब्रे हात मात्र चल्थ्यो । बैशाख १२ गते म कामको सिलसिलामा सिन्धुपाल्चोक पुगेको थिएँ । एकाएक आएको भूकम्पले संसारै हल्यायो । सबै तहसनसह बनायो ।
मलाई दिनरात के हो थाहा नै भएन । जताततै अन्धकार । चिच्चाएको पनि कसैले नसुन्ने तर मैले होश गुमाईन । होश गुमाउँदा जीवन नै खतरामा थियो । म बारम्बार दिमागलाई होशमै रहन सुझाव दिन्थे । होश गुमाउन खोज्दा जीवन यति नै रहेछ भन्ने भान हुन्थ्यो जसोतसो म होशमै रहिरहन सफल भए ।

करिब साढे पाँच घण्टा भग्नावेषमै रहेर बिते छ । त्यसपछि हल्का उज्यालो देखेको अनुभव भयो । बेस्सरी चिच्चाए । ज्युदै भएको खबर दिएँ । म शाौचालयमा थुनिएको थिएँ । सानो ठाउँ भएर बच्ने मौका पाए । सबै शरिर चेपिएको थियो । तर डर लागेन । बेहोश भएको मेरो ज्यान जान जान सक्थौ ।
भग्नावशेषमा पुरिदाँ मैले भगनवानलाई सम्झिन् । मैले मेरो  श्रीमान र छोरालाई सम्झिएँ । श्रीमानले यसअघि नै हामीलाई छोडेर जानुभयो । मलाई यति छिट्टै किन लैजान लागेको होला ? भन्ने लाग्यो ।  श्रीमान नभएपनि मैले बालबच्चा पालेर बसेको थिए जस्तो मनमा आइरहन्थ्यो । बच्चाको याद आयो रोएँ । क्षणक्षणमा डर लाग्यो । तर कुनै उपाय थिएन ।
केही समयपछि सबै बिर्से । लाईट आयो । भगवानले बाच्नका लागि बाटो देखाए जस्तो लाग्यो । मैले मेरो श्रीमानलाई नै भगवानको रुपमा प्रकट भएको सम्झिएँ ।
मेरो आवाज सुनिसेकपछि एक जना भाई आउनुभयो । उहाँले मलाई नै खोजीरहनुभएको रहेछ । मेरो साथीले मेरो खोजी गरेको आवाज सुनिसकेपछि म नै भएको कन्फर्म भयो । भाईले मलाई सम्झाउनुभयो । मैले भने– मलाई केही पनि भएको छैन्, तर निस्कने ठाउँ छैन्’ म जीवितै रहेको देखेर भाईले खुसी प्रकट गर्नुभयो ।
भग्नावशेषमा पुरिएको साढे पाँच घण्टापछि आधी शरिर निस्कन सके पनि पुरै शरिर निस्कन सकेन । उद्वार गर्ने क्रममा भुईचालो आएर झन् थिचिदिन्थ्यो । उद्वार गर्ने टोलीहरु हतात भइरहन्थे । एकातिर खन्ने बित्तिकै अर्कोले थिचिदिन्थ्यो । गाउँलेहरुले पनि भग्नावशेषबाट हामीलाई उद्वार गर्न भरमग्दुर सहयोग गरेका थिए । जसरी तसरी सशस्त्र प्रहरी, नेपाली सेनाको टिमले मलाई निकाल्नुभयो । भग्नावशेषबाट निकालिएपछि लन्डनमा रहेकी छोरीसँग फोनमा कुराकानी भयो । फोन नलागेका कारण छोरासँग कुरा हुन सकेन । छोरीलाई नै म शकुशल रहेको खबर गर्न अह्राए ।
घटना सिन्धुपाल्चोकको चिसापानीमा अवस्थित बिबिसी होटेलको हो । म रोटरी क्लव आफ नेपाल न्यूरोड सिटीको सदस्य हुँ । रोटरी क्लव न्यूरोडमार्फत आगामी वर्षको स्थान भिजित गर्नका लागि हामी सिन्धुपाल्चोक पुगेका थियौं । aरोटरी क्लव न्यूरोड सिटीकोे संस्थापक अध्यक्ष  डा हर्षरत्न शाक्य, अध्यक्ष निलकण्ठ श्रेष्ठकोको अगुवाईमा हामी २५ जना गएका थियौं । त्यसमध्ये ३ जनाको मुृत्यु भएको थियो भने ७ जना घाइते हुनुभयो । खाना खाने तयारी गर्र्द थियौं भूकम्पले तहसनहस बनायो ।
भूकम्पपछि उक्त होटल अहिले ध्वस्त भएको छ । होटलमा पुरिएर तीन जनाको मृत्यु भयो । म अन्तिममा निकालिएपनि मलाई खासै चोटपटक लागेको थिएन । मलाई आर्मी हस्पितल छाउनीमा उपचारका लागि पु¥याइयो । मलाई खासै केही नभएकाले डाक्टरको सल्लाहअनुसार म तुरुन्तै घर गए ।
बैशाख २९ गते पनि म धन्न बचेँ । आफ्नै घरको तेस्रो तलामा थिएँ । मेरो दोस्रो तलामा क्षति पुगेको छ । अहिले म माइतमै बस्दै आएको छु । भूकम्प आएको एक महिनापछि टेन्सन भएको थियो । मलाई शनिबार बचाउने को होला ? भनेर, कुराकानी गर्न पाए हुन्थ्यो भन्ने दिनभरी लागिरहेको थियो । अपराह्न हुदैँ थियो । एक्कासी उहाँको फोन आयो । खुसीले गद्गद् भएँ । मलाई बचाउने शिबपुरी सैनिकको अरुणकुमार उप्रेती हुनुहुन्थ्यो ।
घरमा ईञ्जिनियरले सर्तक भएर बस्न भनेका छन् । अझै घरमा पस्न डर लागिरहन्छ ।
म सामाजिक कार्यकर्ता र सहकारीकर्मी पनि हुँ । हामी खासगरी गैरसरकारी संस्थामार्फत कार्यक्रम गर्दा खेरी अधिकांश सहकारीका सदस्य समेटेर जाने गरेका छौं ।
म संगठित महिला फोहोरमैला व्यवस्थापन सहकारी संस्थाकी कोषाध्यक्ष हुँ । संस्था सञ्चालनमा आएको तीन वर्ष हुदैँछ । हामी सहकारीमार्फत सरसफाई गर्नुका साथै सरसफाईसम्बन्धी तालिम दिन्छौं । सहकारीमा पाँच सय महिनाको बचत गर्दै आएका छौं ।
संस्थाले आफ्ना सदस्यलाई ५० हजार देखि दुर्ई लाखसम्म ऋण दिने गरेको छ । अहिले ६० जना महिला छौं । सय जना पु¥याउने लक्ष्य छ।
म पिडब्धु ईडिब्लु पपुलेसन ओमेन इन्भाईन्ट डिप्लपमेन्ट अर्गनाईजेन संस्थामा पनि आबद्व भई काम गरिरहेको छु । उसकै प्रेरणामा हामीले गाउँका दिदीबहिनीलाई संगठित गरी सहकारी जन्माएका हौं ।
कुनै पनि कार्यक्रम गर्दा महिला दिदीबहिनीलाई सक्षम बनाउने र फोहोर व्यवस्थापन गर्ने नै हो । हाम्रो क्षेत्र ताहाचल हो । ठाउँठाउँमा गएर हप्तामा एकदिन सरसफाई गर्छौै । सरसफाई गर्दा संस्थाअन्र्तगत तीन चार जना र स्थानीय दिदिबहिनी समेटेर फोहोरमैला व्यवस्थापन गर्छौै ।
त्यस्तै फोहोरमैला व्यवस्थापन टे«निङ चलाउँछौं । फोहोरबाट मोहर बनाउने हाम्रो अभियान नै हो । हामीले सरसफाई क्याम्पिङ पनि गर्ने गर्छाै । आफ्नो टोल आफै सफा गरौं । फोहोरलाई रिसाइकिल गरेर धेरै दिदिबहिनीले आम्दानी गर्न सफल हुनुभएको छ । घरमा करेसाबारी । कम्पोष्ट बनाउने तयारीमा जुटेका छौं ।

म आबद्व गैर सरकारी संस्था पनि व्यवस्थापन गर्ने र सिकाउने संस्था हो । यो नेदरल्याण्डको प्रोजेक्ट आएको हो यसले पनि टे«निङ टु टे«नर कार्यक्रम गर्छ ।
अहिले काठमाडौं उपत्यकामा फोहोर बढेको छ । फोहोर व्यवस्थापन गर्नका लागि नै फोहोरमैला सहकारी संस्था स्थापना गरेका हौं । फोहोर बढेको छ घटाउन सकिन्छ । फोहोर फैलिनाबित्तिकै रोग लाग्न सक्छ । त्यसकारण पनि फोहोर घरबाटै व्यवस्थापन गर्नुपर्छ भन्ने हाम्रो अभिप्राय हो ।
म नेशनल कोअपरेटर्स एलाईन्स क्षेत्र नम्बार– ८ नम्बरको सहसंयोजक पनि हुँ । आगामी दिनमा सहकारीका विभिन्न निकायमा आबद्व भएर काम गर्न मन छ । जिल्ला संघमा जाने सोच छ ।
काम गर्नका लागि पद नै चाहिन्छ भन्ने त हुदैँन । सानै ठाउँमा रहेर पनि थुर्पै काम गर्न सकिन्छ । समयको माग हो । मेरो आवश्यकता भए जिल्ला संघ केन्द्रिय संघ नेशनल कोअपरेटर्स एलाईन्समा मेरो सहभागिता हुनेछ । चाहिन्छ ।
म सहकारी र गैरसरकारी संस्थामा काम गरेको हुनाले मलाई सहकारी नै मन पर्छ । सहकारीबाट थोरै रकम जम्मा गरेपनि आत्मनिर्भर हुन सकिन्छ । तर गैर सरकारी संस्थामा काम गर्दा दातृ निकायको मुख ताक्नुपर्छ । त्यहा लगानी गर्नुपर्दैन । त्यसै अघि बढाउन सकिन्न । हामीले स्रोत पर्सन मात्र लगानी गर्छ तर सहकारीमा आफै लगानी गर्छाै्र । कसैको मुख ताक्नु पर्दैन् । ऋण आपूर्ति गर्न सकिन्छ । सहकारीले नै आर्थिक रुपान्तरण गर्न सक्छ ।
गैर सरकारी संस्थाले महिलालाई सक्षम बनाउन सहकारी दर्ताका लागि प्रती व्यक्ती २५ हजार सिड मनी दिएको थियो । गैर सरकारी भन्दा सहकारी स्थापना भएपछि अधिकांश महिलाको जीवनमा परिवर्तन आएको छ । म यसैमा खुसी छु ।


प्र तिक्रिया दिनुहोस !

सम्बन्धित खबरहरु

कोपोमिसमा समष्टिगत विवरण दाखिला सम्बन्धी अभिमुखिकरण सम्पन्न
हरिवन नगरपालिकामा सहकारी सचेतीकरण कार्यक्रम सम्पन्न
घोराहीमा साकोसहरुका लागि वार्षिक योजना तथा बजेट निर्माण तालिम सञ्चालन
तामाकोसी क्लष्टरको १४औं कार्यकुशलता तथा सिकाई व्यवस्थापन कार्यशाला सम्पन्न